شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) تسلیت باد .

در خانه ابرار 

دستان خسته، امّا مهربان فاطمه(س) آسیاب را می گردانَد. خستگی،

گرسنگی و ضعف، هر چند افزون از طاقت باشد، نمی تواند همّت بلند حبیبه خدا

را بشکند. دانه های جو آرد می شود و غذایی ساده می گردد. امروز سوّمین

روز متوالی است که همه اهل خانه روزه بوده اند و جز با گرسنگی، افطار نکرده

اند. نور عشق به خدا از خانه تا آسمان راهی کشیده است. باز هم غذایِ افطارِ

سوّمین روز، دستان نیازمندی را پر می کند. فرشته مقربّ الهی، جبرئیل(ع)، بر

زمین فرود می آید. بال های تواضع بر این خانه عشق می افکند و می خواند:

«آنها که به نذر خود وفا می کنند و از روزی که عذابش گسترده است

می ترسند و غذای خود را که به آن نیازمندند، به مسکین و یتیم و اسیر

می بخشند، خدایشان از شر آن روز نگه می دارد و می پذیردشان در حالی که

غرق در شادی و سرورند».

تسبیح حضرت فاطمه(س) 

ای فاطمه، ای ریسمان رحمت خدا بر زمین، ای زلال رحمت خدا در عطش

خداجوئی، این دستان خسته توست که بهانه تسبیح گفتن ماست. این تن

رنجور توست که ذکری عظیم و شگرف از قلب پیامبر به امّت او هدیه می کند.

از آن پس این تسبیحات فاطمه زهرا(س) است که بعد از هر نماز، پنجره ای

می شود از دل تنگ حق جویان تا آسمان سعادت و مصداقی برای آیه

«واذکروا اللّه ذکرا کثیرا؛ و خدا را بسیار یاد کنید».

پنجره ای به آسمان معرفت 

امروز که وجود ملکوتی فاطمه(س) به آغوش گشاده بهشت خدا لبیک

می گوید، امروز که علی(ع) یک دنیا مظلومیت را با تنهایی جانسوزش در

می آمیزد، امروز که زینب(س) استواری و ایستادگی را می آغازد و حسن

و حسین(ع) غریبی و مظلومیت را می چشند، جای آن دارد که دل ما هم

تکانی بخورد. پنجره ای باز شود از درون دل ما تا آسمان معرفت آل عبا. باید

جاری اشک، سیاهی دلمان را بشوید. باید دلمان طوفانی شود و موجش

حصارهای دنیائی را در هم بکوبد. باید این دل بشکند و بشکافد تا نور ایمان

اهلبیت به درونش بتابد، تا فردا به ندای یاری خواه فرزند زهرا لبیک گوید.

ان شاءاللّه. 

يا علي قبر پرستويت کجاست؟
آن گل صد برگ خوش بويت کجاست؟

السلام علیک یا صدیقة الشهیدة یا کوثر الرسول الزهراء البتول

خدا را شکر که مادری چون فاطمه ی زهرا داریم

اگر این بنده ی گناهکار را به نوکری قبول کنند.